Monday, June 22, 2009

Dilemmas of globalization and governance

Last week I attended a lecture by Professor Dani Rodrik from Harvard University at the LSE. Rodrik is a political economist, who is deeply interested in the institutions that regulate and govern markets. His presentation (slides can be downloaded here) was a genuine attempt to come up with a way to build a more sustainable system of markets and institutions.

Why did we find ourselves in this crisis? Because of the absence of financial regulation and "global macro imbalances," which led to large current account surpluses in emerging markets like China and large deficits in the US and some other emerging markets, Rodrik said. Deep economic integration (in finance and trade) was not accompanied by the necessary rules, regulations and institutions on a global level. Admittedly a constructivist, Rodrik said brand new ideas could fill the vacuum created by the failure of conventional thinking. And he did his share of brainstorming - an effort which confronted challenges from a suspecting audience, but still managed to show some important inconsistencies in our thinking and conduct.

For example, labor, environmental, health and safety standards differ from one country to the other, but countries still import products from trading partners with a completely different set of rules and values. One might complain about the labor practices in factories supplying Primark stores, but imposing western standards on developing countries would deprive third-world workers of their comparative advantage. In fact, prevalent economic norms advocating free trade and denouncing currency manipulation and industrial policies already limit the policies available to developing countries.

Even the European Union, which hopes to narrow the differences between its member states by a strenuous and costly accession process, suffers from great resistance to attempts at deeper integration. Although member states adopted a common currency, they are wary of any kind of fiscal integration/redistribution between member states. Their slow and limited response to the crisis (and the most recent reluctance regarding supra-national financial supervision) are the latest examples.

Rodrik recognizes that wide differences between countries render global regulations, standards and fiscal safety nets unrealistic - and undesirable, too. He argues for a system which will allow countries to integrate as much as they want, and govern the relationship between those that are different. Countries opt-out when necessary, but they do so within a framework. A greater policy space (subsidies, industrial policy) is provided to developing nations. There's no single, universal truth, but a variety of norms that are most suitable for a variety of circumstances. Expectations and conduct are aligned by not only changing the conduct, but also adjusting expectations.

Rodrik gives the example of the safeguard clause in the WTO, which defines a set of rules under which it is possible to deviate from free trade. If there is a surge in imports, countries can impose restrictions on a non-discriminatory basis and provide compensation to their trade partners. Refreshingly, he says that segmentation in global financial markets may be a welcome price to pay for the preservation of national policies and regulations reflecting country differences.

The greatest challenge to Rodrik's framework is the question of legitimacy - do countries' policies really reflect their citizens' preferences? The professor himself admitted that his argument did not hold for undemocratic societies. But then there was the question, who is fully democratic? Members of the audience rightfully pointed out that even the American democracy is flawed in important ways, and large groups of Americans lose out.

Even then, I liked Rodrik's presentation, because it was realistic and idealistic at the same time. Even if the policies pursued by developing states do not reflect their citizens' preferences, who can say that the policies devised in the developed world will fit the developing world any better? In the former, country elites rule, in the latter, world elites.

However, it is important to avoid the legitimisation of undemocratic regimes in the meantime. Different policies may be acceptable for different levels of economic development, but I don't believe in different shades of democracy. When it comes to democracy and human rights, there should be absolute, universal norms. Country circumstances should not be an excuse to submit to oppression - they should only be the guide as how to best help bring about democracy.

A friend of mine says, power creates its truth. This is true on different levels, international, national, regional. That's why the dissemination of political power is so important. Maybe Americans got it right: Democracy and prosperity are ends in themselves. They just get the means wrong, because there is more than one way.

Sunday, June 14, 2009

New territory

Imagine you're walking in the woods. In the shadows of pine trees, surrounded by a soft breeze, rays of sunlight filter through the branches and the needles. Sometimes you look up and see a blue sky with healthy, chubby clouds. You walk and walk, and then quite unexpectedly reach a clearing.

Goethe once said, "one hears only what one understands." There's so much information out there, cries of discovery, love, joy, pain - everybody is telling a story. In this clearing, you start listening to more voices, hearing them, and you understand them. Even the ones you've heard before, they sound fuller now, they mean more. There are levels of understanding, and you think you understand them a notch better. Maybe not completely, but better.

There are still so many voices that escape you, and then there are those you think you understand but haven't yet. One only finds out one hasn't understood something the moment one understands it better. You keep walking and you'll find out.

Friday, June 12, 2009

tube strike

ah how I hate the Londoners on the underground. how savage they look sometimes. they take space, and their bags take space, and their glances take space. with their every breath, the air becomes more stale. they push and stand in my way.

sometimes I wonder, what magnificent and rebellious thoughts are passing through their minds, when they look so ordinary and pale. I know because I look so ordinary and pale.

but during these two days, I loved the Londoners. because of their energy and drive and color and joy in so much misery, because of their style and attitude. ordinary yet special. strangely equal, more or less. I realized why we live here despite everything. the buzz of countless possibilities presented by freedom and anonymity and links and crossing ways.

it was a bonding experience, the shared reality of being a Londoner. like the snow day. and the sunny day.

Saturday, June 06, 2009

Vizyonunuz ne?

Orhan Pamuk Kara Kitap’ın 158. sayfasında şöyle der: “Hep birlikte inanacakları bir hikaye kalmayınca, hepsi tek tek kendi hikayesine inanmaya başlayacak, herkesin kendi hikayesi olacak, herkes kendi hikayesini anlatmak isteyecek. Kalabalık şehirlerin kirli sokaklarında, bir türlü çekidüzen verilemeyen çamurlu meydanlarında, milyonlarca sefil, başlarının çevresinde bir mutsuzluk halesi taşır gibi taşıdıkları kendi hikayeleriyle uykuda gezerler gibi gezinecekler.”

Üniversitede toplu eylem problemini öğrenmiştik – toplu eylemsizlik problemini yani. Küçük çıkar grupları ortak bir amaç uğruna çalışabiliyorlardı, ortak bir hikayeye inanabiliyorlardı. Ama on binleri, yüz binleri bir amaç uğruna birleştirebilmek, bir hikayeye inandırabilmek mümkün olmuyordu. Ya her şeyin olduğu gibi kalmasının kendi hayatlarını zorlaştırdığını, daha iyisinin mümkün olabileceğini görmüyorlardı, ya da harcayacakları çabanın boşa gideceğini düşünüyorlardı. Kimse birbirine güvenmiyordu, herkes kendi hikayesinin içine hapsolmuş, başını bir an o mutsuzluk halesinden çıkarmıyordu. Hiç bir şey değişmeyecekti, önemli olan mevcut düzenin önümüze çıkardığı bin bir engeli aşabilmek, fırtınalı denizlerde kendi canımızı kurtarmaktı.

Boğaziçi Üniversitesi’nden Hakan Yılmaz, 2 Haziran’da Londra’da, LSE’de Türkiye’de kamuoyunun Avrupa Birliği’ne ve “batılı değerlere” bakışı ile ilgili bir sunum yaptı. Konuşmasının bir yerinde Türkiye’de gençlerin Avrupa Birliği’ni hiç takmadıklarını söyledi. Tabii bunda Avrupalıların sonunda üye olabileceğimize inanmayalım diye gösterdikleri çabanın rolü yadsınamaz. Ama burda sorun Avrupa Birliği’ne üyelik değil aslında. Avrupa Birliği, bir şeyleri değiştirmek için bir bahaneden başka bir şey değil.

Asıl önemli olan değişimi istemek. Türkiye’de polislerin, askerlerin, hakimlerin, savcıların, bürokratların, politikacıların ve aslında herkesin işini biraz daha düzgün yapması önemli olan. İnsanların emeklerinin ve yeteneklerinin karşılığını alabilmesi, kendilerini dürüstçe, korkusuzca ifade edebilmesi. Adil düzen böyle bir şey olmalı. Şu anda farkında değiliz belki, belki güvendeyiz, işimiz tıkırında, kimseyle bir problemimiz yok. Hatta belki sistem lehimize işliyor. Ama bunlar gerçekleşse şu anda farkında olmadığımız o kadar çok fırsat çıkacak ki önümüze. Enerjimizi öyle farklı alanlarda kullanabileceğiz ki. O yaşadığım da hayat mıymış diyeceğiz.

Bütün bunları kabul etsek bile korkmakta haksız değiliz aslında. Bir şeyleri değiştirmeye, iyileştirmeye çalışanların başına gelenler çok taze anılarımızda. İnsanlar nasıl ağızları yandığında yoğurdu üfleyerek yiyorlarsa, toplumlar da öyle. “Hata”larımızdan ders almışız, akıllanmışız, kendi hikayemizden başka hiç bir hikayeye inanmamayı öğrenmişiz. Göze çarpmamalı, bunun için de görmezden gelmeliyiz.

Ama birileri var. Hadi itiraf edelim, korkuyoruz onlardan. Bizi oyuna getirecekler sanıyoruz. Türlü türlü cemaatler, dernekler, tarikatlar, Fethullahçılar, Masonlar, Ergenekoncular, sivil toplum örgütleri, sendikalar ve hatta siyasi partiler – kendi çıkarları için olsun olmasın, ortak bir hikayeye inananlardan korkuyoruz. Çünkü içten içe farkındayız, ortak bir hikayeye inananların, ortak bir amaç için çalışanların ne kadar güçlü olabileceğinin, ne kadar çok şey yapabileceğinin. Belki onlar bizim hayatımızı etkiliyorlar, değiştiriyorlar. Belki hangi yönde olduğunu bilsek, hoşumuza gitmezdi.

Ama biz zaten hangi yöne gitmek istiyoruz ki?

This week I went to a dance performance at Sadler's Wells - Wayne McGregor's Random Dance - Entity. Earlier I had seen a flamenco show by Spanish National Ballet in the same venue, and had gotten exactly the same impression:

One is not supposed to see some hidden comprehensible meaning looking at these performances. There is not an idea or meaning they are pointing at - other than themselves. They just are. More importantly, they do. One gets a feeling of attitude and decisiveness looking at the dancers. They don't have a moment to think, to hesitate. Looking at the beauty of the performance, they seem like for months and for years, they never hesitated. They just believed in the beauty of what they were doing.

I love that idea. Believing in something so much that never hesitating.

Friday, June 05, 2009


bir varmış bir yokmuş
yeryüzündeki metaforlar gökyüzündeki meteorlar kadar çokmuş.

gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar varmış.
bir gün yolları kesişmiş,
biraz da beraber gezelim demişler.

ama yollarını değiştirmemişler,
korkmuşlar birbirlerinin yörüngesine girip sürüklenmekten.

ama kendi yolundan gitmek de zormuş
yorucu işler(miş) bunlar.

Tuesday, June 02, 2009

an be an

birbirini takip eden anlar olsun
ve birinin ardından diğerinin gelmesinin bir nedeni olsun
kimse açıklayamasa da neden
oldukları gibi olmamaları düşünülemez olsun
günah olsun bir tanesini değiştirmek
bir sonrakinin tohumu bir önceki
en sonuncusunun içinde birincisi